Para a maioría da poboación masculina, a prostatite explica moitos problemas: disfunción eréctil e redución da libido, infertilidade e trastornos nas relacións íntimas. Hai casos nos que un aumento prolongado da temperatura ata 37,5 ° C tamén se explica pola prostatite crónica. E tal temperatura pode indicar procesos patolóxicos moi perigosos no corpo, incluso de natureza oncolóxica.
A xente está tan intimidada por este diagnóstico que se volve neurótica; A enfermidade é de natureza psicosomática e require un tratamento adecuado. Para que o tratamento teña éxito, é necesario comprender claramente a causa da patoloxía e desenvolver o réxime de tratamento correcto.
Síntomas de prostatite crónica
Na maioría das veces a enfermidade non ten síntomas clínicos pronunciados; O único que se produce é un deterioro do nivel de vida. Segundo a clasificación internacional dos NIH, a enfermidade pertence á categoría II. A patoloxía é causada por bacterias, o que significa que é imposible desfacerse da enfermidade sen un tratamento especial con medicamentos. Ningún método tradicional - tés, tinturas e bebidas - pode curar a enfermidade; Só estás a perder o tempo dos pacientes. A prostatite bacteriana crónica ocorre cando a patoloxía dura máis de tres meses e non representa máis do 10% de todas as enfermidades inflamatorias. Esta é a forma máis común de infección persistente do tracto urinario nos homes.
Importante. Os pacientes con diabetes necesitan un tratamento inmediato e manter uns niveis adecuados de azucre no sangue. Debido a tales manipulacións terapéuticas, o risco de que se produza a patoloxía redúcese.
Patoxénese e etioloxía
A prostatite bacteriana crónica é causada principalmente por Escherichia coli, pero tamén hai casos illados nos que a clamidia e varios micoplasmas son os organismos patóxenos. Os microbios penetran na próstata a través da uretra descendente ou ascendente, pero a medicina tamén describiu variantes de infección hematóxena ou linfoxénica. Se non se trata durante moito tempo, é posible a esclerose do tecido glandular, unha complicación moi perigosa que ten consecuencias negativas e é difícil de tratar.
Métodos de diagnóstico
O diagnóstico correcto xoga un papel crucial no proceso de tratamento, minimizando a probabilidade de complicacións e permitindo a recuperación total da patoloxía. O diagnóstico realízase en varias fases, cada unha das cales debe ser tratada con moito coidado. Os síntomas inclúen queixas dos pacientes por problemas de benestar e fenómenos disúricos. A dificultade dos exames clínicos é que os síntomas non son constantes; Non é raro que as súas propiedades e combinacións cambien individualmente.
- Anamnese. O paciente debe relatar todas as súas sensacións desagradables co maior detalle posible. Isto pode ser dor na parte inferior do abdome ou na uretra. Pode haber molestias no recto, dificultade para ouriñar e falsas ganas de ouriñar. É moi importante que o paciente non oculte ao médico as relacións sexuais ocasionais ou a hipotermia. O médico aclara a presenza de diabetes mellitus. Algúns hospitais piden aos seus pacientes que cubran un cuestionario. Enumera os signos clínicos da enfermidade e proporciona unha valoración da intensidade e frecuencia da súa aparición. Unha escala especial permite aos médicos ter unha idea obxectiva da clínica de patoloxía.
- Palpación. Durante a palpación, o médico determina aproximadamente o grao de ampliación da próstata, verifica a dor, a asimetría e a heteroxeneidade do tecido.
- Diagnóstico de laboratorio. Ofrece a información máis valiosa e precisa sobre como diagnosticar correctamente a prostatite bacteriana crónica. Para a análise, tómanse mostras de orina antes e despois da masaxe da próstata. O número de leucocitos e bacterias determínase antes e despois da masaxe mediante mostras de dous vidros. Alternativamente, hai unha proba de laboratorio na que se examina o seme para determinar o contido de leucocitos. Ademais, examínase un cotonete uretral en todos os pacientes.
- Diagnóstico instrumental. Non sempre se usa porque os cambios típicos non ocorren na prostatite crónica. Pero permite aos médicos recoñecer visualmente a heteroxeneidade do tecido glandular.
- Diagnóstico diferencial. Permite distinguir entre prostatite crónica e uretrite crónica. O diagnóstico realízase mediante unha mostra de catro vidros.
Se xorden dificultades no diagnóstico final, os pacientes poden ser remitidos a outros médicos para consulta:
- o otorrinolaringólogo debe asegurarse de que o paciente non padece amigdalite crónica;
- un dermatólogo debe confirmar que a prostatite crónica ten unha etioloxía estafilocócica, na que son posibles lesións cutáneas pustulosas;
- Se se detecta un patóxeno odontóxeno da inflamación crónica da próstata, recoméndase ao dentista que realice un exame da cavidade oral.
Durante o exame, as patoloxías cun cadro clínico similar deben excluírse por completo. Estas poden ser enfermidades de transmisión sexual, inflamación da zona anorrectal e infeccións dos órganos urogenitais. O caso máis difícil son as neoplasias oncolóxicas. A partir dos datos dun exame completo do paciente, prescríbese un tratamento adecuado da patoloxía.
Causas que contribúen á aparición de prostatite crónica
Na maioría dos casos, a prostatite crónica ocorre debido ao tratamento inadecuado da forma aguda. Moitos pacientes non poden soportar todo o curso da medicación e interrompen o tratamento, con pouca mellora na súa saúde. Ademais, a probabilidade de aparición de patoloxía aumenta debido aos seguintes factores.
- Vida sexual caótica. Isto aplícase non só ao cambio de parellas sexuais, senón tamén á abstinencia a longo prazo.
- Exposición frecuente e prolongada a lesións perineales. O ciclismo profesional ou a equitación, o traballo sedentario, etc. contribúen a lesións permanentes dos tecidos brandos e dos vasos sanguíneos circundantes. Isto prexudica a funcionalidade da próstata e pode provocar procesos inflamatorios debido á infección.
- Mal funcionamento do sistema inmunitario. Un debilitamento das defensas do organismo débese a un mal estilo de vida, a hipotermia frecuente e a trastornos neuroxénicos e hormonais.
Métodos para tratar a prostatite crónica
O obxectivo final do tratamento é erradicar completamente o patóxeno. Os procedementos poden realizarse de forma ambulatoria, pero son necesarias consultas regulares cun médico. O resultado depende non só dos fármacos seleccionados de forma óptima, senón tamén dos desexos do propio paciente. Debe levar un estilo de vida correcto e activo, evitando a hipotermia e a exposición ao sol. As relacións sexuais regulares teñen un efecto positivo. Despois do diagnóstico, é obrigatorio un control da parella sexual; Se se detectan patóxenos, o tratamento é recíproco.
Os antibióticos úsanse para tratar a prostatite crónica; Os diferentes ingredientes activos teñen as súas propias vantaxes e desvantaxes. As fluoroquinolonas son as drogas de elección; Son mellor tolerados polos pacientes. A duración do tratamento é de polo menos catro semanas, nalgúns casos pode ser de ata tres meses. A maioría das veces, os medicamentos tómanse por vía oral; As inxeccións úsanse moi raramente e só no contexto de reaccións específicas no corpo.
Despois de que os síntomas da prostatite crónica desaparezan, o tratamento debe continuarse durante polo menos 14 días.
O curado completo confírmase mediante repetidas probas de laboratorio. Un mes despois de rematar o curso, terás que facer probas; Todos os indicadores incluídos nel deben ser normais.
Fármacos antibacterianos utilizados
Dependendo da condición real do paciente, o médico prescribe certos medicamentos antibacterianos.
grupo de drogas |
Vantaxes e inconvenientes |
|---|---|
Fluoroquinolonas |
A farmacocinética é conveniente de usar e similar en todas as formas tanto para uso oral como parenteral. Acumúlase ben, almacénase no tecido glandular durante moito tempo e caracterízase por unha alta biodisponibilidade. Os fármacos son eficaces contra microorganismos atípicos e típicos e tamén están indicados para a supresión de Pseudomonas aeruginosa. As desvantaxes inclúen unha combinación pobre con outros medicamentos. Ademais, as fluoroquinolonas teñen un efecto negativo sobre o sistema nervioso do paciente e poden causar sensibilidade á luz. |
Sulfonamidas |
As glándulas acumúlanse ben no tecido e consérvanse durante un longo período de tempo. Existen formas de administración oral e parenteral. Os custos son accesibles para todos os pacientes; Detéctase alta actividade contra unha ampla gama de bacterias patóxenas típicas. Desvantaxe: os estudos clínicos non confirmaron a eficacia do medicamento contra Pseudomonas aeruginosa e Enterococcus. Algunhas especies de bacterias Enterobacteriaceae non responden ás sulfonamidas. Antes de prescribir, é recomendable aclarar o diagnóstico de novo, se non, as medidas de tratamento non darán o resultado previsto. |
Tetraciclinas |
Teñen varias formas de aplicación e son accesibles para todos os pacientes. Son altamente eficaces contra a clamidia, o ureaplasma e o micoplasma. Non se observaron efectos secundarios obvios. Desvantaxes: non é eficaz contra Pseudomonas aeruginosa. Outro problema é que os estafilococos coagulase negativos, as bacterias da familia Enterobacteriaceae e os enterococos apenas reaccionan ao fármaco. Os efectos secundarios inclúen unha alta probabilidade de lesións cutáneas. Non tome se o paciente padece insuficiencia renal ou hepática. |
Macrólidos |
Vantaxes - moi activo contra bacterias grampositivas de varios tipos, o efecto efectivo contra a clamidia foi comprobado. O tecido glandular énchese uniformemente co medicamento e gárdao durante moito tempo. Os macrólidos teñen unha toxicidade mínima para o organismo, polo que se poden prescribir a pacientes con problemas de ril ou fígado. Desvantaxe: mínima eficacia contra bacterias gramnegativas e microbios atípicos. |
Como complemento ás principais preparacións, recoméndase o uso de preparados a base de plantas elaborados a partir de extracto de palma anana, pole de varias plantas e outras plantas con efectos antiinflamatorios e antiandróxenos. Non obstante, só se pode usar como complemento ao tratamento complexo.
Se hai indicacións específicas, a algúns pacientes prescríbeselles α1- Bloqueadores adrenérxicos. Reducen a obstrución dinámica da uretra posterior e minimizan os fenómenos disúricos.
Métodos comúns para influír na próstata
A medicina moderna permite o uso de métodos adicionais para influír no tecido brando da glándula. Tales manipulacións realízanse de forma simultánea ou despois da finalización do tratamento para a prostatite crónica.
Está estrictamente prohibido realizar calquera manipulación da glándula por si mesmo. As influencias non cualificadas e non profesionais poden ter graves consecuencias.
Se non se trata a prostatite crónica, existe o risco de novas patoloxías máis complexas. Para localizalos, pódense prescribir as seguintes influencias.
- Térmica. A terapia transuretal con microondas úsase máis habitualmente; A exposición a altas temperaturas reduce o tamaño do tecido prostático.
- Ultrasóns. Un método moi eficaz para influír na próstata; Non hai dor durante os procedementos.
- Criodestrución. As baixas temperaturas eliminan o tecido prostático enfermo.
En calquera caso, os pacientes deben saber que canto máis cedo comeza o tratamento da prostatite crónica, canto máis fácil e rápido se elimina o proceso patolóxico, menos probables son as consecuencias graves e máis posibilidades de curación completa. Despois da recuperación, os pacientes volven a un estilo de vida normal.
Respostas ás preguntas máis frecuentes
A prostatite, incluída a prostatite crónica, asusta á poboación masculina coas súas consecuencias negativas. A gran maioría dos medos infundados explícanse por un coñecemento médico extremadamente baixo, unha variedade de rumores e a confianza en varios curandeiros. Como responde a ciencia médica ás preguntas máis comúns?
O traballo sedentario constante pode causar prostatite crónica?
Anteriormente, os profesionais médicos usaban a chamada prostatite crónica conxestiva ao facer un diagnóstico. Os modernos equipos de diagnóstico demostraron que a prostatite é de natureza infecciosa e inflamatoria, todos os demais factores fisiolóxicos só poden afectar a saúde xeral do corpo e provocalo. A causa da enfermidade adoita ser unha relación sexual ocasional, durante as cales se transmiten patóxenos. A roupa interior incómoda, as relacións sexuais irregulares ou a abstinencia prolongada levan a problemas de erección. Debido a consecuencias estancadas ou traumáticas, comezan a aparecer patoloxías dos tecidos brandos na próstata. Non obstante, segundo a clasificación médica moderna, esta non é prostatite, senón prostatopatía.
Existe unha conexión entre a prostatite crónica e o ciclismo?
Si, teño iso. Os rumores sobre o efecto positivo da equitación profesional ou do ciclismo no curso da prostatite crónica baséanse no feito de que a sela masaxe constantemente o perineo. Isto mellora o abastecemento de sangue á próstata e elimina as consecuencias negativas da prostatite crónica. De feito, todo é exactamente o contrario. A sela lesiona gravemente as arterias e interrompe o abastecemento de sangue funcional ao tecido eréctil. Localízanse no pene. Como resultado, poden ocorrer problemas coa función eréctil. Debes saber que todas as masaxes suaves recomendadas da medicina tradicional oriental non curan. Teñen un carácter erotizante e non son terapéuticos. Poden ser usados como un remedio psicolóxico adicional, e non como o principal método de tratamento da prostatite crónica.
A segunda pregunta xorde naturalmente: por que algúns urólogos recomendan encarecidamente a masaxe rectal? Aquí é onde as cousas se complican un pouco máis. Esta masaxe empregarase durante a proba. Anteriormente, prescríbese como un procedemento adicional para aumentar o fluxo sanguíneo á próstata. Os métodos de diagnóstico modernos demostraron a ineficacia desta masaxe para a prostatite crónica. Non obstante, existe un risco significativo de danos nas membranas mucosas do recto. Como demostrou a práctica, a exaculación natural durante as relacións sexuais é a masaxe máis eficaz da glándula.
Os problemas na vida íntima, a dor no abdome inferior e o desexo frecuente de ouriñar sempre indican prostatite crónica?
Non, non sempre, tales síntomas poden indicar outros problemas que non están relacionados co funcionamento da próstata. Pola contra: a prostatite crónica moitas veces non ten síntomas notables e é descuberta por casualidade. Hai que ter en conta que o adenoma de próstata, a disfunción da vexiga, os problemas do colon sigmoide e os trastornos neurolóxicos presentan toda unha serie de síntomas comúns.
É posible curar a prostatite crónica só con fisioterapia?
Iso é imposible. Do mesmo xeito, non hai razón para esperar que a enfermidade desapareza por si só co paso do tempo. Como métodos adicionais como parte do protocolo complexo tratamento da prostatite crónica, terapia magnética, terapia con láser e outros procedementos son prescritos. O protocolo describe todas as medidas médicas; Non se recomenda cancelalas.
É sempre necesario o tratamento da prostatite crónica?
Algúns pacientes padecen a enfermidade durante moitos anos, durante os cales, na súa opinión, non pasa nada malo. Por suposto, os pacientes teñen esta pregunta. A práctica médica non rexistrou casos mortais de prostatite crónica. Non obstante, a calidade de vida diminúe significativamente e nalgúns casos pódese producir esclerose prostática. Ademais, a presenza constante de microorganismos patolóxicos no corpo suprime o sistema inmunitario, o que pode levar a calquera enfermidade. Non necesariamente ten que ver coa función da próstata.
As medidas médicas adecuadas e o cumprimento incondicional do paciente das recomendacións do médico proporcionan unha garantía cen por cento de cura para a prostatite crónica. O requisito previo é o diagnóstico correcto e a selección óptima da medicación, así como o uso de tratamentos complexos.